Γράμμα από τη Νέα Υόρκη: Το χρέος έχει δύο όψεις (Β μέρος)

Του Στέλιου Τάτση

TATSIS STELIOSΣτην αρχαία Αθήνα πριν την σεισάχθεια ίσχυε ο θεσμός της υποδούλωσης για χρέη. Ένας πολίτης που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει τον δανειστή του έχανε την ελευθερία του. Όταν ήρθε στα πράγματα ο Σόλων πήρε πολύ τολμηρά και δραστικά μέτρα τα οποία βασιζόταν στην αρχή της δίκαιης ανισότητας και όχι της απόλυτης ισότητας. Τα μέτρα αυτά ονόμασε σεισάχθεια δια της οποίας καταργούνταν τα υφιστάμενα χρέη ιδωτών προς ιδιώτες και προς το δημόσιο. Καταργήθηκε επίσης ο δανεισμός με εγγύηση το σώμα (προσωπική ελευθερία) του δανειολήπτη και των μελών της οικογένειας του, ενώ απελευθερώθηκαν και όσοι Αθηναίοι είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών στην ίδια την Αθήνα και επαναφέρθηκαν στην πόλη όσοι εν τω μεταξύ είχαν μεταπωληθεί στο εξωτερικό.

Και ενώ εκείνα τα χρόνια ο Σόλων πήρε μέτρα για να προστατέψει τους φτωχούς δανειζόμενους, σήμερα δυστυχώς έχουμε ξεφύγει εντελώς. Εάν ο φτωχός δεν έχει να πληρώσει ιδιωτικό η δημόσιο χρέος μπορεί να μην χάνει την ελευθερία του αλλά χάνει τον ύπνο του και την αξιοπρέπεια του. Ούτε ο ιδιώτης ούτε το δημόσιο τον αφήνουν να καθίσει σε χλωρό κλαρί… δεν τους ενδιαφέρει εάν έχουν η δεν έχουν εργασία , δεν τους ενδιαφέρει εάν υπάρχει οικογένεια με παιδιά που χρειάζονται τα εντελώς απαραίτητα. Δεν τους ενδιαφέρει το παρελθόν τους, ότι κάποτε ήταν νοικοκυραίοι και αξιοπρεπείς και ξαφνικά ήρθε μια φυσική η οικονομική θύελλα και σάρωσε το βιος τους και την υγεία τους. Οι στυγνοί δανειστές τους κυνηγούν και είναι διατεθειμένοι να τους πιουν το αίμα προκειμένου να πάρουν τα χρήματα τους.
Το χρέος έχει και την καλή του όψη όταν ο δανειζόμενος είναι συντηρητικός και δεν αφήνει τον εαυτό του σε καμιά περίπτωση ακάλυπτο. Το δάνειο είναι καλό όταν θέλεις να κάνεις επέκταση της επιχείρησης σου, αν το παίρνεις για να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου και τους μισθούς των υπαλλήλων σου βάζεις σε κίνδυνο και την επιχείρηση και την οικογένεια σου, μπορείς να καταστραφείς και τα επακόλουθα είναι γνωστά , π.χ η καημένη η Πατρίδα μας. Όταν δανείζεσαι κάποιο ποσό θα πρέπει να είσαι απολύτως βέβαιος πως ότι και να συμβεί θα μπορείς να ξεπληρώνεις το δάνειο και ποτέ να μην διανοηθείς να βάλεις σε κίνδυνο και περιπέτεια την οικογένεια σου. Θα πρέπει να της έχεις φτιάξει ένα μαξιλάρι… που να μπορεί να κοιμάται ήσυχα. Το χειρότερο πράγμα δε είναι ο δανεισμός μεταξύ φίλων. Είναι καλύτερα να αρνηθείς παρά να δανείσεις σε φίλο. Αν αρνηθείς στην χειρότερη περίπτωση είναι να χάσεις τον φίλο σου. Αν τον δανείσεις υπάρχει περίπτωση να χάσεις και τα λεφτά σου και τον φίλο σου. Μιλώ από προσωπικές εμπειρίες και από εμπειρίες άλλων φίλων. Ένας φίλος πρώην Διευθυντής τραπέζης που είχαμε παρόμοια συζήτηση μου είπε: “ Στέλιο ο δανειζόμενος μπορεί να είναι ένας κρυφός απατεώνας που ψάχνει για θύμα, η μπορεί να είναι πολύ έντιμος που όμως όταν περιέλθει σε δύσκολη κατάσταση δεν θα κοιτάξει εσένα αλλά το δικό του τομάρι και την δική του οικογένεια , δεν τον ενδιαφέρει εάν εσύ βρίσκεσαι σε χειρότερη κατάσταση όσο καλός του φίλος κι’ αν είσαι και πράγματι σας βεβαιώνω έτσι ακριβώς είναι. Δυστυχώς αγαπητοί αναγνώστες αυτή είναι η πικρή αλήθεια και σαν άνθρωπος της ενημέρωσης μου αρέσει να λέω την αλήθεια ολόκληρη και όχι μισή. Έχω δει συγγενείς και φίλους να βρίζονται και να παίζουν ξύλο, να γίνονται οι χειρότεροι εχθροί. Όταν ήμουν Υποπλοίαρχος στο δεξαμενόπλοιο της εταιρείας Χανδρή MARIROZA, καπετάνιος ήταν ο καπεταν Μάρκος ο Παλιός από τον Βρονταδο της Χίου ο οποίος έγινε και κουμπάρος μου, συζητώντας μια μέρα στην γέφυρα κατά την διάρκεια του ταξιδίου με θέμα τα δανεικά και τα χρέη προσπαθώντας να μου εξηγήσει πόσο σιχαμένο είναι το χρέος μου είπε πως στο χωριό του όταν ήθελαν να δείξουν πόσο άσχημη ήταν μια γυναίκα έλεγαν αυτή είναι πιο άσχημη και από το χρέος. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχουν γραφτεί πολλά γνωμικά. Ο Μένανδρος τον 4ον π.χ αιώνα είχε πει: “Τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί” και “Λαβών άποδος άνθρωπε και λήψη πάλιν. Δηλαδή να ανταποδίδεις αυτό που παίρνεις και θα ξαναπάρεις”. O Έλληνας εφοπλιστής Αριστοτέλης Ωνάσης:” Aν δεν έχεις λεφτά, πάρε δάνειο. Ποτέ μην ζητάς μικρά ποσά. Ζήτα όσα χρειάζεσαι, και πάντα να τα ξεπληρώνεις το συντομότερο δυνατό». O Αμερικανός συγγραφέας Mark Twain: “Τράπεζα είναι το μέρος που σου δανείζουν χρήματα, αν μπορείς αποδείξεις ότι δεν τα έχεις ανάγκη”. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος: ”Δάνεισε λεφτά σ’ έναν εχθρό και τον κέρδισες. Δάνεισε σ’ έναν φίλο και τον έχασες και οι πιστωτές έχουν καλύτερη μνήμη από τους οφειλέτες”. Earl Wilson Αμερικανός παίκτης του μπέιζμπολ: ”Σήμερα οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες σ’ αυτούς που έχουν, σ’ αυτούς που δεν έχουν και σ’ αυτούς που δεν έχουν πληρώσει αυτά που έχουν”. Ο Herbert Hoover Αμερικανός Πρόεδρος : « Μακάριοι … οι νέοι ότι αυτοί κληρονομώσι το δημόσιο χρέος. Και μερικές λαϊκές παροιμίες. Τέσσερα πράγματα είναι πάντοτε περισσότερα από ότι νομίζουμε, τα χρόνια μας, τα χρέη μας , τα σφάλματα μας και οι εχθροί μας. Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι. Το βερεσέ κρασί δυο φορές μεθεί. Ο Μπακάλης αν μπαταξιάνει τα παλιά τεφτέρια πιάνει. Δάνειζε αλεύρι όποιον έχει σιτάρι. Το δανεισμένο πάει γελώντας κι’ έρχεται κλαίγοντας. Ζητά μου παράδες να με πιάσουν οι κρυάδες. Αν γελάς όταν δανείζεσαι, θα κλαις όταν ξεπληρώνεις. Δυστυχώς τούτη την τελευταία παροιμία την αφιερώνω στους Έλληνες πολιτικούς της μεταπολίτευσης που όμως οι ίδιοι δεν κλαίνε αλλά κλαίνε τα κορόιδα οι πολίτες που πίστεψαν τα λόγια τους, όταν τους έλεγαν πάρτε χρήματα, πάρτε δανεικά γιατί θα είναι αγύριστα… και όμως όλοι αυτοί με το ακατανόμαστο κοσμητικό… επίθετο ακόμη κυκλοφορούν και κάνουν πολιτική σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα , ανεύθυνοι και αναίσθητοι.
Πέρα από το χρέος του δανείζειν και δανείζεσθε υπάρχει και ένα άλλο χρέος, ένα χρέος που δεν μετριέται ούτε με χρήμα ούτε με χρυσό παρά με το μέτρο του ήθους. Αυτό είναι το χρέος μας προς τον Θεό, την Πατρίδα, την οικογένεια και τον συνάνθρωπο μας. Αν οι Έλληνες πολιτικοί και πολίτες είχαν βαθιά μέσα στην ψυχή τους αυτό το χρέος η Πατρίδα μας η Ελλάδα μας δεν θα βρισκόταν σήμερα αλυσοδεμένη , ταπεινωμένη και υποδουλωμένη στους παγκόσμιους σκοταδιστές…
Θα ήμασταν ένα έθνος που αρωτούσαμε τις αμυγδαλιές μέσα στην καρδία του χειμώνα: ”αδελφές μιλήστε μας για τον Θεό και οι μυγδαλιές άνθιζαν αμέσως”. Και τελειώνω με τα λόγια του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη από το “Συμπόσιο“. Η φυγή δεν είναι νίκη, το όνειρο είναι τεμπελιά , και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο. Και από το έργο του “O Χριστός ξανασταυρώνεται”, κάθε Έλληνας που δεν παίρνει, ας είναι και μια φορά στη ζωή του, μια γενναία απόφαση, προδίδει την ράτσα του.

Στέλιος Τάτσης



Κατηγορίες:Απόψεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s