O Χριστός σταμάτησε σε Χίο και Μυτιλήνη…

Γράφει ο π. Λέων Κισκίνης*

don Leon KiskinisO ίδιος ο Χριστός, στο 25ο κεφάλαιο του Ματθαίου, μας υπενθυμίζει κάτι πολύ ουσιαστικό στη χριστιανική ζωή: να κάνουμε συγκεκριμένη την πίστη. Είναι στον αδελφό που καλούμαστε να αναγνωρίσουμε το πρόσωπο του Κυρίου, ακόμη κι όταν – και συμβαίνει συχνά – δύσκολα γίνεται αναγνωρίσιμο στο παραμορφωμένο από την οργή πρόσωπο εκείνου που έχω μπροστά μου και που, ίσως, είναι βίαιος προς εμένα.

Aυτό που με συγκινεί στο προσφυγικό ζήτημα είναι η αλληλεγγύη των απλών πολιτών, των "ανώνυμων", που αφιερώνουν τον χρόνο τους για να συμπαρασταθούν - με μεγάλη καρδιά! - σε συνανθρώπους που έχουν μόνο να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο: τον θάνατο ή τη ζωή. Το “προσφυγικό” είναι ένα μεγάλο σχολείο για μένα, που στην Ιταλία είχα συνηθίσει σε μια πίστη πιο βολεμένη, πιο του “καναπέ”, με τις ωραίες Λειτουργίες, κλπ. Όχι ότι δεν είναι καλό αυτό, για όνομα του Θεού, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, δηλαδή η πίστη μας δεν εξαντλείται στον Ναό, αλλά οφείλουμε να βγάζουμε έξω τον Θεό, που έχει βαρεθεί να είναι κλεισμένος στα αρτοφόρια των εκκλησιών, να τον βγάζουμε έξω στον κόσμο, εκεί όπου η Θεία Πρόνοια μάς τοποθέτησε. Είναι αυτό που ανακαλύπτω αυτούς τους μήνες σε Χίο και Μυτιλήνη: πως ο Χριστός βρίσκεται και στο πρόσωπο και των προσφύγων από τη Συρία. Μπορεί να είναι Χριστιανός ή Μουσουλμάνος, αλλά δεν παύει να είναι ο Χριστός στο πρόσωπό τους, σκονισμένος, βρώμικος ή ταλαιπωρημένος.

Aυτό που με συγκινεί στο προσφυγικό ζήτημα είναι η αλληλεγγύη των απλών πολιτών, των «ανώνυμων», που αφιερώνουν τον χρόνο τους για να συμπαρασταθούν – με μεγάλη καρδιά! – σε συνανθρώπους που έχουν μόνο να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο: τον θάνατο ή τη ζωή.
Το “προσφυγικό” είναι ένα μεγάλο σχολείο για μένα, που στην Ιταλία είχα συνηθίσει σε μια πίστη πιο βολεμένη, πιο του “καναπέ”, με τις ωραίες Λειτουργίες, κλπ. Όχι ότι δεν είναι καλό αυτό, για όνομα του Θεού, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, δηλαδή η πίστη μας δεν εξαντλείται στον Ναό, αλλά οφείλουμε να βγάζουμε έξω τον Θεό, που έχει βαρεθεί να είναι κλεισμένος στα αρτοφόρια των εκκλησιών, να τον βγάζουμε έξω στον κόσμο, εκεί όπου η Θεία Πρόνοια μάς τοποθέτησε.
Είναι αυτό που ανακαλύπτω αυτούς τους μήνες σε Χίο και Μυτιλήνη: πως ο Χριστός βρίσκεται και στο πρόσωπο και των προσφύγων από τη Συρία. Μπορεί να είναι Χριστιανός ή Μουσουλμάνος, αλλά δεν παύει να είναι ο Χριστός στο πρόσωπό τους, σκονισμένος, βρώμικος ή ταλαιπωρημένος.

Συνήθως είμαστε πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε το πρόσωπο του Ιησού στον φτωχό που μας ζητάει ευγενικά βοήθεια ή στον άρρωστο που με ηρωικό τρόπο βιώνει τον πόνο του. Αλλά πόσο είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε το πρόσωπο του Κυρίου στον αντιπαθητικό συγγενή που δεν παίρνει από λόγια, στον δύστροπο και απαιτητικό ασθενή, στον ψεύτικο κι ενοχλητικό ζητιάνο!
Έχουμε ανάγκη από ουσιαστικότητα, για να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε μέσα μας τους πυλώνες της χριστιανικής πίστης, τα βάθη του Ευαγγελίου, την αυθεντικότητα της αγάπης και της φιλανθρωπίας μας.
Το Ευαγγέλιο είναι ξεκάθαρο: ο Θεός μας κρύβεται πίσω από το πρόσωπο του φτωχού, του πρόσφυγα, του μετανάστη, του εξαθλιωμένου, του ασήμαντου. Και όλες οι ευλάβειές μας, οι μετάνοιές μας, οι ιερές ακολουθίες μας, δεν επαρκούν, αν δεν μας οδηγούν στο να αναγνωρίσουμε την τρυφερότητα του Θεού στο πρόσωπο του αδελφού!
Και ο Ιησούς είναι σκληρός: ζητάει να αναγνωριστεί ακόμη και στον εγκληματία: “ήμουν φυλακισμένος και ήρθατε να με δείτε” (δεν λέει αν έχει μετανιώσει ή όχι για το έγκλημά του!). Ζητάει να του δώσουν να φάει, να τον παρηγορήσουν, να τον αγκαλιάσουν. Αυτή η επιτακτική ανάγκη πρέπει να συγκλονίζει, σαν δόνηση, κάθε πράξη της Εκκλησίας, κάθε ποιμαντική δράση!
Χρειάζεται προπόνηση, ώστε να μπορέσουμε να βγάλουμε τις μάσκες για να αναγνωρίσουμε πίσω από το πρόσωπο του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, το αληθινό πρόσωπο του Ιησού.

“H πρώτη μέρα μιας νέας ζωής”. Η φράση που μου είπε χτες στη Χίο ο νεαρός Σύρος πρόσφυγας που γνώρισα, φοιτητής Φαρμακευτικής στην Αλέππο της Συρίας. Όταν οι χειρότερες δυσκολίες μέχρι να φτάσει στη Γερμανία, είναι σίγουρα καλύτερες από τον όλεθρο του πολέμου. Όταν, επάνω στη βάρκα του θανάτου, οι ακτές της Χίου και της Ευρώπης, προβάλλουν σαν τη Γη της Επαγγελίας και της Ελευθερίας. Καλή σου τύχη, Osama.

“H πρώτη μέρα μιας νέας ζωής”. Η φράση που μου είπε χτες στη Χίο ο νεαρός Σύρος πρόσφυγας που γνώρισα, φοιτητής Φαρμακευτικής στην Αλέππο της Συρίας.
Όταν οι χειρότερες δυσκολίες μέχρι να φτάσει στη Γερμανία, είναι σίγουρα καλύτερες από τον όλεθρο του πολέμου.
Όταν, επάνω στη βάρκα του θανάτου, οι ακτές της Χίου και της Ευρώπης, προβάλλουν σαν τη Γη της Επαγγελίας και της Ελευθερίας.
Καλή σου τύχη, Osama.

Πόσοι άνθρωποι, ακόμη και μή πιστεύοντες ή άθεοι – χωρίς να το αντιλαμβάνονται – βλέπουν τον Ιησού στο πρόσωπο εκείνου που βοήθησαν για να βρει δουλειά ή του έδωσαν ένα κομμάτι ψωμί. Και πόσοι από εμάς – τους πιστούς και μαθητές – θα πρέπει να παραδεχτούν πως δεν κατάλαβαν τίποτα, πανηγυρίζοντας τον Θεό της δόξας με ύμνους μελίρρυτους κι εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια, χωρίς να Τον αναγνωρίζουν στον πρόσφυγα που αγνοήσαμε στα σκαλιά του ναού…
Καλούμαστε να αναγνωρίσουμε το πρόσωπο του Κυρίου στους άσημους και στους τελευταίους, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Ας προσπαθήσουμε να βιώσουμε – ενσυνείδητα – κάθε μας επιλογή, κάθε μας συνάντηση, κάθε μας λέξη, γνωρίζοντας – ποιος ξέρει; – πως πίσω από το συνοφρυωμένο βλέμμα αυτού που κάθεται δίπλα μου στο λεωφορείο ή στο μετρό κρύβεται το πρόσωπο εκείνου του Θεού που ψάχνω όλη μου τη ζωή, πως πίσω από την προκλητική στάση του συναδέλφου μου στο γραφείο, κρύβεται μια απέραντη θάλασσα τρυφερότητας, η τρυφερότητα του Χριστού…

*Αναδημοσίευση από κοινοποίησή του στη σελίδα του facebook «Ιουστινιάνες στη Χίο»



Κατηγορίες:Απόψεις, ΑΡΘΡΑ

1 reply

  1. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΒΗΜΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ, ΕΝΙΟΤΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΡΟΥΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΜΕΤΑ ΤΗ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΟΥ ΑΡΧΙΚΑ Θ,Α ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΟΥΝ ΣΤΟ «ΒΟΣΤΑΝΕΙΟ»,ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ. ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΞΙΟΛΟΓΟΤΑΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ Κ. ΜΠΑΙΡΑΜΙΔΗ. ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΙΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ- ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ…- ΟΤΙ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΣΟΒΑΡΕΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΝ ΟΡΚΟ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ…. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s