Γράμμα από τη Νέα Υόρκη: Στοχασμοί και σκέψεις μιας βροχερής μέρας

Του Στέλιου Τάτση

TATSIS STELIOSΚυριακη 10 Ιανουαριου 2016. Μια Κυριακη οχι μονο συννεφιασμενη αλλα και βροχερη . Μεσα στο σπιτι απολυτη ησυχια , ολομοναχος ο παλαταρχης καθηλωνεται, εγκλωβιζεται στο παλατι του. Στο παλατι που καποτε αναστατωνοταναι απο τις παιδικες χαρουμενες φωνες που σκορπαγαν ευτυχια στον νοικοκυρη και στην νοικοκυρα, στον Παππου και την Γιαγια. Εξω η υγρασια κυριαρχος της ατμοσφαιρας καραδοκει τους περαστικους αυτους που για πολλους λογους πρεπει ακομη και την Κυριακη να ξεπορτισουν , για να τους επιτεθει να φτασει μεχρι τα κοκκαλα και να χαρει ακουγοντας τους πονεμενους αναστεναγμους αυτων που πασχουν απο ρευματοαθροιτιδα και νοσους του αναπνευστικου συστηματος.Εξω στην αυλη του σπιτιου απολυτη ησυχια , πουλια και σκιουρα ειναι κουρνιασμενα ποιος ξερει που για να προφυλαχτουν απο την βροχη και την υγρασια. Μερες σαν και τουτη την Κυριακη με ταξιδευουν νοερα σε αλλους κοσμους σε μακρυνα γεγονοτα που ευτυχως ακομη ειναι καταγεγραμενα στον εγκεφαλο παρα το μεγεθος της ηλικιας και αυτο ειναι μια Θεικη ευλογια γιατι σημερα ενα πολυ μεγαλο κομματι του ανθρωπινου γενους πασχει απο ακουσια αμνησια (αλχαιμερ). Αναφερω ακουσια γιατι ειναι και εκεινοι που την χρησιμοποιουν σκοπιμα αναλογα με τα συμφεροντα τους. Ταξιδεψα λοιπον στο μακρυνο παρελθον , στα παιδικα χρονια και ξαναζησα τις βροχαριες μερες στο χωριο. Οι χωρικοι μαζευοντουσαν στον καφενε του χωριου , πινανε το καφεδακι τους και στη συνεχεια τα ουζακια τους με μεζε απο χωριανες ελιες τις περιφημες κουρμαδες , χωριανο τυρι και χωριανα σουτζουκια με αυγα (ο καλυτερος μεζες ακομη και σημερα). Επιναν και συζητουσαν για τα κυνηγια τους, για τα σπαρτα τους και οτιδηποτε αλλο σχετικο με την Γεωργια αφου τοτε ολοι ζουσαν απο τα χωραφια . Δεν υπηρχαν συνταξεις ουτε μισθοι. Εμισθοι ηταν μονο ο Παπας και ο Δασκαλος. Φυσικα εκεινα τα χρονια δεν εβομβαρδιζοτανε με ενα σωρο λογαριασμους οπως γινεται σημερα . Τους εβαλαν στο συστημα των συνταξεων με αποτερο σκοπο μια μερα να τους τα παρουν ολα ακομη και τα χωραφια οπως ακριβως γινεται σημερα. Το νερο τοτε το κουβαλουσαν με τις σταμνες στον ωμο και απο αρκετη αποσταση. Βρυσες δεν υπηρχαν . Απλα ειχαμε κρεμασμενα εξω απο το σπιτι στον τοιχο τα μουσουλουκια . Τα μουσουλουκια που ειναι Τουρκικη λεξη (απο το μουσουλουκ βρυση) ηταν μικρουλες δεξαμενες νερου με ενα μικρο βρυσακι στο κατω μερος που το ανοιγαμε για να πληθουμε το πρωι με παγωμενο νερο. Αντε να πεις στη σημερινη νεολαια να κανει αυτην την ζωη , ομως η ιδια η ζωη εχει γυρισματα και τιποτα πλεον δεν αποκλειεται αφου σημερα συζητουν για πυρηνικους πολεμους λες και θα ειναι ενα απλο γεγονος. Εκεινοι οι Γεωργοι τα ηξεραν ολα . Οι ιδιοι ηταν γεωπονοι και αγροτες. Ο σημερινος ανθρωπος αντι να εχει εκεινους σαν πρωτυπο τους εχει ξεγραψει εντελως και ακολουθει πιστα την Νεα Ταξη Πραγματων που σιγα σιγα τον οδηγει στην καταστροφη. Εκεινοι οι Γεωργοι ηταν και σοφοι. Επειδη κατα καιρους χαθηκαν τα χαρτονομισματα (οπως θα γινει και τωρα και να θυμαστε καλα τουτο το κειμενο) μολις επιαναν πεντε φραγκα στα χερια τους πηγαιναν και τα εκαναν χρυσες λιρες και ειχαν τα πουγγια τους γεματα . Ηθελα ναξερα ποσοι απο σας παρακολουθειτε αυτο που γινεται για πολλα χρονια απο αυτους που ελεγχουν το χρηματοπιστοτικο συστημα του κοσμου. Δημιουργουν καταστασεις και το χρυσο πηγαινει μια επανω και μια προς τα κατω. Αν ενθυμεισθε το χρυσο τα προηγουμενα χρονια ειχε φθασει σχεδον $ 2000.00 δολλαρια η ουγκια. Το πουλησαν και εκαναν του κοσμου τα κερδη σε δολλαρια. Στη συνεχεια σιγα σιγα το κατεβασαν κατω απο τα $1000.00 δολλαρια την ουγκια , το αγορασαν φθηνα και τωρα παλι ποιος ξερει που θα παει. Ηδη εχει δημιουργηθει μια εικονα οικονομικης ασταθειας και σαν η πλεον σιγουρη τοποθετηση θα παει στα υψη. Ετσι οι μαγκες της ΝΤΠ κανουν τα λεφτα τους . Συσωρευουν τεραστια κερδη (το ιδιο δε γινεται και με τα χρηματηστηρια που τα ανεβοκατεβαζουν αναλογα με τις ορεξεις των) και εξαγοραζουν τα παντα . Αυτος ειναι ο λογος που με τοση ευκολια κανουν τεραστιες δωρεες σε νοσοκομεια , σχολεια , πανεπιστημια και αλλα ιδρυματα. Ειναι οι ιδιοι που για να διαφημιζονται……δημιουργησαν τις διεθνεις …….οργανωσεις , που τις μεταχειριζονται σαν νεροκουβαληταδες της διαφημησης των με το αζημιωτο…….φυσικα. Ειναι αυτοι που λεγουν: ‘’ ο ακολουθων εμοι θα απολαυσει αυτος και τα παιδια του….(ειναι τα παιδια θυματα του χρηματος) τον επιγειον παραδεισον’’ αντιθετα με τον Χριστον ο οποιος λεγει :’’Εγω ειμι το φως του κοσμου, ο ακολουθων εμοι ου μοι περιπατηση εν τη σκοτια (Οχι Σκωτια γιατι καποιος αυτο νομιζε) αλλ’εξει το φως της ζωης’’. Ξεφυγα για λιγο απο τον καφενε του χωριου , ομως η σκεψη οδηγει τα δακτυλα στο πληκτρολογιο και αυτα την ακολουθουν. Βρισκομαστε λοιπον βροχαρια μερα στον καφενε του χωριου, γινοτανε ολες οι συζητησεις που προανεφερα και φυσικα δεν ελειπαν τα πολιτικα που πολλες φορες αναγκαζαν ορισμενους να αποχωρουν απο την ομορφη παρεα. Ομως στα δικα μας τα μερη δεν κρατουσαν κακιες την αλλη μερα παλι ξανανταμωναν στο ιδιο στεκι και τουτο γιατι η ζωη χωρις παρεα δεν εχει νοστημια , γινεται ανουσια . ‘’ Ου καλον ειναι τον ανθρωπον μονον’’, ‘’ η μοναξια ειναι ενα καλο μερος για να επισκεφτεις, αλλα ενα ασχημο μερος για να μεινεις’’. Υπαρχει και η αντιθετη πλευρα φυσικα οπως λεγει ο Αγγλος στοχαστης Thomas Fuller: ,’’Καλυτερα να εισαι μονος παρα με κακη παρεα …..’’. Εμεις τα παιδια εκεινης της εποχης αν δεν ειχαμε σχολειο, μαζευομασταν κατω απο υποστεγα και παιζαμε με τα παιχνιδια εκεινης της εποχης. Παιζαμε μπιλιες η βολους. Οι μπιλιες ηταν γυαλινες και οι βολοι απο πυροχωμα ψημενοι σε φουρνο. Ως επι το πλειστον χρησιμοποιουσαμε τους βολους επειδη οι μπιλιες ηταν ακριβες. Αν δεν ειχαμε και βολους τοτε παιζαμε κυπαρισσομηλα. Παιζαμε ακομη την μακρυα γαιδουρα και εαν ειχαμε κερματα απο τα καλαντα παιζαμε γλιγλι και τσιτο. Το γλιγλι παιζοταν ως εξης: , βαζαμε κερματα και στις δυο μας χουφτες και τα κουναγαμε και αρωταγαμε τον συμπαιχτη μας κορωνα η γραμματα , αν ελεγε π.χ γραμματα και τα περισσοτερα ηταν τα γραμματα τοτε επαιρνε το αντιτιμο του στοιχηματος. Ο τσιτος παλι παιζοτανε χτυποντας το κερμα στο τοιχο. Ριχναμε κορωνα γραμματα ποιος θα παιξει πρωτος και στη συνεχεια πεταγε το κερμα στον τοιχο και το κερμα τσιτουσε (τοπικη διαλλεκτος πηδουσε) , το ιδιο εκανε και ο δευτερος ο οποιος με δεξιοτεχνια προσπαθουσε να παει οσο το δυνατωτερο κοντα στο κερμα του αλλου. Επηρχε ενα μετρο απο ξυλο, ειχε το μακρος μιας σπιθαμης περιπου, εαν το μετρο αυτο εφαπτοτανε των δυο κερματων τοτε ο δευτερος κερδιζε το αντιτιμο του ιδιου κερματος.Μετα ο νικητης εριχνε πρωτος και ακολουθουσε ο επομενος . Εαν το κερμα κατα το τσιτιμα του (πηδημα ) ευρισκε , ακουμπουσε το αλλο κερμα φωναζαμε φιλι και ο χαμενος επρεπε να πληρωσει δυο κερματα. Ποσο απλη ηταν η ζωη και ποσο πολυπλοκη εγινε σημερα, κατα την φτωχη μου γνωμη η εξεληξη και η τεχνολογια κατεστρεψε κυριολεκτικα τον ανθρωπο , διοτι ως επι το πλειστον απο την ημερα που θα νιωσει τον κοσμο μπαινει σ’ενα μονιμο καλουπι που εχει φτιαξει η ΝΤΠ που εαν δεν το ακολουθησεις εναι σαν να βαδιζεις στο αγνωστο.
Η σημερινη βροχαριατικη Κυριακη με μετεφερε πεντε περιπου δεκαετιες πισω , τοτε που ημουν δοκιμος σ’ενα γκαζαδικο και περνουσαμε το στενο της Μαγχης ( γνωστο ως English channel) . Την θυμαμαι την καταραμενη εκεινη μερα , η ομιχλη ηταν τοσο πυκνη που ακομη και εξω στο καταστρωμα δεν εβλεπε ο ενας μας τον αλλο. Τοτε τα πλοια δεν ειχαν τα σημερινα μεσα , λιγοστα ηταν εκεινα που ειχαν ρανταρ και το στενο αυτο ηταν οπως παντοτε γεματο απο πλοια και ο πλεον πρακτικος τροπος να αποφυγουμε την συγκρουση ηταν η μπουρου (σφυρικτρα του πλοιου) . Γινοτανε πανζουρλισμος τρεμαμε ολοι μας , ημασταν στο καταστρωμα ετοιμοι με τα σωσσιβια . Αναθεματισμενη θαλασσα εκεινου του στενου ειναι το υπαριθμον ενα υγρο νεκροταφειο των ναυτικων . Χιλιαδες πλοια και χιλιαδες ανθρωπινα κουφαρια κειθονται στον βυθο του ποτε δεν σκεφθηκε κανενας να παει να ριξει ενα στεφανι γι’αυτους που για τον επιουσιον της οικογενειας των βρεθηκαν εκει κατω ξεχασμενοι απο ολους. Με τον φοβο ζωγραφισμενο στα προσωπα ολων μας, ξαφνικα βλεπομε τον ασυρματιστη να πεταγεται απο τον ασυρματο κρατωντας ενα χαρτι στα χερια του και το εδωσε στον Καπετανιο. Ο Καπεταν Γιωργης αμεσως αλλαξε χρωμα κατακιτρινησε , δεν ελεγε τιποτα σε κανεναν σε λιγο ομως διερευσε το περιεχομενο και ολοι μας κλαιγαμε . Ενα χιωτικο φορτηγο πλοιο ειχε τρακαρει με ενα ξενο γκαζαδικο που ηταν φορτωμενο με βενζινη. Φωτιες ξερναγε το γκαζαδικο πανω στο φορτηγο και το πληρωμα του φορτηγου ( οι περισσοτεροι ηταν Χιωτες οπως μαθαμε εκ των υστερων) που ετρεξε με τις μανικες στην κουβερτα προσπαθοντας να σβυσει την φωτια χαθηκε στις τεραστιες φλογες που ξερναγε κατα διαστηματα το γκαζαδικο απο τ’αμπαρια του. Καθε φορα που απο το παραθυρο του γραφειου μου βλεπω τον καιρο να ειναι μουντος ο νους μου πηγαινει σ’εκεινες της εικονες , νομιζω πως ακουω τις φωνες που βγαινουν απο τα βαθη του στενου της Μαγχης , ζω ενα ατελειωτο ταξιδι στην θαλασσα της ψυχης μου. Ειναι σαν να βλεπω τους συναδελφους μου να ειναι σκαλισμενοι στον βυθο της πιο αφιλοξενης θαλασσας. Κανεις τους δεν μιλαει και κανεις μας δεν ξερει αν εχουν γινει βοτσαλα που σιγα σιγα τα ρευματα η τα κυματα τα οδηγησαν στις παραλιες του αγαπημενου τους νησιου . Μακαρι να ειναι ετσι και να νιωθουν πως βρισκονται κοντα στους δικους τους πως εστω και με αυτην την μορφη ξαναγυρισαν πισω στην αγαπημενη τους Πατριδα.

Στελιος Τατσης, Νεα Υορκη
Κυριακη 10 Ιανουαριου 2016



Κατηγορίες:Απόψεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s