Γράμμα από τη Νέα Υόρκη:»Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται…»

Του Στέλιου Τάτση

TATSIS STELIOSTο περασμένο σαββατόβραδο βρεθήκαμε με την παρέα στο Ronald Macdonald’s, όπου, όπως πάντα συζητάμε για την κατάσταση στην πατρίδα (είμαστε, βλέπετε, οι τελευταίοι των Μοικανών… που ασχολούμαστε με την πατρίδα). Δυστυχώς, όσα ψέμματα και να λέγονται για το μέλλον της ομογένειας, η αλήθεια είναι μία και την είχα γράψει πριν αρκετά χρόνια. Οι επόμενες γενιές, μετά από τα παιδιά μας, οταν θα ερωτιούνται για την καταγωγή τους, άλλοι θα λέγουν: My grandfather was Greek (ο παππούς μου ήταν Έλληνας), και άλλοι θα λέγουν: My dad was Greek (ο πατέρας μου ήταν Έλληνας).
Για την κατάντια αυτή φταίμε ΟΛΟΙ, αλλά πολύ περισσότερο οι ελληνικές κυβερνήσεις, οι ομογενειακοί παράγοντες του πάλαι, και το Φανάρι, που με πείσμα προσπαθεί να κρατήσει το φως του μόνο για τον περίβολό του. Οι ελληνικές κυβερνήσεις το μόνο που έβλεπαν ήταν τι θα μπορούσαν να αρπάξουν από τους ομογενείς (και δεν μιλάμε για τις εξαιρέσεις, αλλά για εκείνους τους ομογενείς, που χωμένοι μέχρι τα μπούνια στην ελληνική πολιτική χρησιμοποιούσαν τα όρνια… της ομογένειας προς ιδίον όφελος), αντί να επενδύσουν στην ομογένεια, φτιάχνοντας θεμέλια ελληνικής παιδείας που να αντέξουν στον χρόνο, όσο μακρύς και αν είναι. Κατασπαταλούσαν ακόμη και τα κονδύλια της ΕΟΚ, που προορίζονταν για την ομογένεια.
Οι επισκέψεις των πολιτικών στην ομογένεια ήταν άνευ σοβαρού σκοπού. Ερχόντουσαν για σκόπιμες επαφές με τσιράκια και για τα ψώνια τους. Τα χρόνια της Ολυμπιακής αερπορίας μας, περισσότεροι ήταν οι τζαμπατζήδες επιβάτες απο τους κανονικούς, πράγμα που δεν γινότανε επί εποχής Ωνάση, τότε που δούλεψα κι εγώ εκεί, όταν πρωτοήλθα στην Αμερική. Οι δε ταγοί της ομογένειας, (Αρχιεπισκοπή, άρχοντες, σύλλογοι και ομοσπονδίες), ποτέ δεν κάθησαν όλοι μαζί να κοιτάξουν το μέλλον της ομογένειας. Ο καθένας τράβηξε και τραβά τον δικό του δρόμο, και έγιναν και γίνονται, ορνιθοσκαλίσματα και κουτσουλιές από εδώ κι από εκεί. Οι πρόεδροι των συλλόγων κοίταζαν ο καθένας το χωριό του, για να του κάνουν τεμενάδες οι χωριανοί του όταν το επισκέπτεται. Οι άρχοντες γύρω – γύρω όλοι και στην μέση ο Πατριάρχης. Εκει καταλήγει το μεγάλο κομπόδεμα, αντί να διατίθεται ένα μεγάλο μέρος του στα ελληνικά σχολεία. Ευτυχώς που ορισμένα μεμονομένα άτομα, με τις προσωπικές των δωρεές δίδουν κάποια ανάσα στα ομογενειακά ιδρύματα και στις εκκλησίες. Και μία που ανέφερα την Εκκλησία, θα ήθελα ν’ανοίξω μία παρένθεση για τον Άγιο Νικόλα των Δίδυμων…
Είδα σε βίντεο την μακέτα. Ο Θεός να με συγχωρέσει αλλά μόνο Ορθόδοξος ναός δεν είναι. Κατά την φτωχή μου γνώμη, θα είναι το πρώτο μοντέλο του οικουμενικού ναού του Οικουμενισμού. Αν έμενε ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής… (στην ουσία, εδώ που τα λέμε, μετά τον Ιάκωβο αυτοί που ακολούθησαν δεν είναι πλέον Αμερικής, αλλά Νέας Υόρκης. Αυτός είναι και ο λόγος που έξω από την Νέα Υόρκη, οι κληρικοί μνημονεύουν τον Μητροπολίτη της περιοχής, και όχι τον Δημήτριο. Πριν την πτώση του Ιακώβου, υπήρχαν μόνο Επίσκοποι και Τιτουλάριοι. Μετά την πτώση του Ιακώβου, για να μην υπάρξουν άλλοι Ιάκωβοι… προήγαγε τους Επισκόπους σε Μητροπολίτες, οι οποίοι λογοδοτούν κατ’ευθείαν στο Φανάρι, το οποίο και μνημονεύουν, ενώ πριν μνημόνευαν τον Αρχιεπίσκοπο Βόρειας και Νότιας Αμερικής. Ο Ιάκωβος ήταν ο τελευταίος Βόρειας και Νότιας. Τα γνώριζε και έφυγε με το κεφάλι ψηλά, να μην υποστεί και αυτόν τον ευτελισμό). Ο Σπυρίδων δεν θα δεχόταν αυτόν τον “μαϊμού”… Ορθόδοξο ναό. Ο Σπυρίδων ήθελε παραδοσιακή Ορθοδοξία, ήθελε τον παπά με το ράσσο και το καλημαύχιον, και την ελληνική γλώσσα στις εκκλησιαστικές ακολουθίες. Ήθελε, ακόμη, όλοι οι κληρικοί να πληρώνονται από την Αρχιεπισκοπή και όχι από τις κοινότητες, για να μην είναι όμηροι μικρομεγαλοπαραγόντων… των κοινοτήτων, και να αποφεύγονται οι κλίκες… γύρω από αυτούς. Είχε καλές ιδέες, αλλά, δυστυχώς, δεν είχε την πείραν, ούτε ήταν πολυμήχανος Οδυσσέας… και προσπάθησε να τα επιβάλλει όλα πολύ γρήγορα, διά πυρός και σιδήρου, ενώ έπρεπε να τα επιβάλλει σιγά – σιγά και σε βάθος χρόνου. Να τους την φέρει… όπως λέμε στην γλώσσα της καθημερινότητας. Το πως έφυγε το γνωρίζετε όλοι. Έγινε στόχος ορισμένων αμερικανογεννημένων ή εξ’ αγχιστείας… Αμερικάνους, οι οποίοι απαίτησαν από το Φανάρι ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗΝ ΤΟΥ ΕΠΙ ΠΙΝΑΚΙ, όπερ και έγινε. Υποχρεώθηκε σε αναγκαστική παραίτηση, και για όσους δεν το γνωρίζετε, ο Σπυρίδων, πρώην Μητροπολίτης Ιταλίας, ποτέ δεν επεδίωξε να γίνει Αρχιεπίσκοπος Αμερικής. Αντίθετα, επιστρατεύθηκε, διότι εκείνο τον καιρό, η εκλογή του εξυπηρετούσε προσωρινά μόνο, (λόγω της διένεξης Φαναριού με τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο), τα απώτερα σχέδια των υπεύθυνων του Φαναριού, όπως τελικά απεδείχθη. Η γνώμη του για τον κατακερματισμό της Εκκλησίας των ΑΜΕΡΙΚΩΝ, ήταν αντίθετη, διότι, όπως είχε πει τότε, υπέσκαπτε την ενότητα, που τόσο πολύ χρειάζεται το ομοιογενές σώμα του Ελληνισμού της Αμερικής, και τονίζει ότι εξυπηρετεί μόνο εκκλησιαστικοπολιτικούς… σκοπούς. Σήμερα, ο ΠΡΩΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ είναι Μητροπολίτης πρ. Χαλδιάς, Χεροιανών και Κερασούντος, έτσι για τα μάτια… αλλά στην ιστορία θα μείνει ως πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, όπου και υπηρέτησε για τρία συνεχή χρόνια που, δυστυχώς, οι γνωστοί…άγνωστοι… δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει το έργο του. Δυστυχώς, έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες… αυτούς που αξίζουν τους πετάμε στο περιθώριο για να εξυπηρετήσουμε το προσωπικό μας ΕΓΩ ή τα συμφέροντα κυκλωμάτων… στα οποία συμμετέχουμε. Όμως, εγώ, ξεκίνησα για κάτι άλλο, όμως η σκέψη κρατούσε το χέρι στο πληκτρολόγιο και του έλεγε ποια πλήκτρα να κανεύει… και να χτυπάει. Μου συνέβη αυτό που λέγει το τραγούδι του Αντώνη Καλογιάννη, σε στοίχους Ερρίκου Θαλασσινού και μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου: “Εγω γι’αλλού ξεκίνησα, κι αλλού η ζωή με πάει’’. Όμως ο επιμένων νικά, γι’αυτό και θα συνεχίσω το ταξίδι που είχα σκοπό να γράψω. Σαββατόβραδο λοιπόν, στο RONALD MACDONALD, κουβέντα με τα μεγάλα κεφάλια… και σχέδια για την Κυριακή που θα ξημέρωνε Ο Αλέξης της παρέας μου πρότεινε αν ήθελα να πάμε μαζί να εκκλησιασθούμε στην Μονή του Αγίου Νεκταρίου που βρίσκεται στο UPSTATE N.Y (βόρεια Νέα Υόρκη). Καλή ιδέα, σκέφθηκα και συμφώνησα. Την Κυριακή, έξι η ώρα το πρωϊ, ξεκινήσαμε από το Bayside.
H κίνηση στους δρόμους ήταν σχεδόν μηδενική. Έτσι, σύντομα περάσαμε τα δύο τεράστια κρεμαστά τέρατα… (τις γέφυρες THROGS NECK και GEORGE WASHIGTON) και χαράξαμε πορεία για το Μοναστήρι. Η μέρα ήταν ευχάριστη και πολύ απολαυστική για μένα, γιατί οδηγούσε ο Αλέξης. Έτσι μάτια και μυαλό ήταν ελεύθερα να απολαμβάνουν και ν’αποθηκεύουν τις ομορφιές της φύσης. Στις κορυφές των βουνών και στις άκρες των παραποτάμων και των ρυακιών το παγωμένο χιόνι, απομηνάρι της βαριάς χιονοθύελλας, έμοιαζε με άσπρες πινελιές σ’ένα τεράστιο χειμερινό πίνακα της φύσης. Τα τεράστια βουνά, κατάφυτα από φυλλοβόλα δένδρα έμοιαζαν σαν τεράστια τριχωτά, θυληκών δράκων στήθη. Τον κατακάθαρο, μπλε ουρανό διέσχιζαν αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας, τα καυσαέρια των οποίων άφηναν μακρυές ουρές, δημιουργώντας ένα είδους αφηρημένου πίνακα. Σε δύο ώρες βρεθήκαμε στο ROSCOE. Είναι το χωριό πριν απο το Μοναστήρι. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται μία Κεφαλονίτικη DINER, σήμα κατατεθέν για τους Έλληνες της περιοχής, και γνωστή σε όλους τους κατοίκους για την προσφορά τους στο χωριό, και όχι μόνον… Έχουν φτιάξει εκκλησία του Αγίου Γεράσιμου και οι αρχές του χωριού έδωσαν το εξής όνομα στο δρόμο που βρίσκεται η εκκλησία: SAN GERASIMOS
STREET. Περισσότερη αναγνώριση έχουμε από τους ξένους παρά από τους δικούς μας. Περάσαμε μέσα απο το χωριό και πήραμε το ανηφόρι για το Μοναστήρι. Σε λίγο άρχισαν ν’ακούγονται βυζαντινές μελλωδίες που έβγαιναν από τον λάρυγγα πολύ καλά καταρτισμένου ιεροψάλτη. Δεν μπορείτε να φαντασθείτε το μέγεθος της απόλαυσης που νιώθεις να βρίσκεσαι ολομόναχος σ’ένα βουνό και να ακούς την καμπάνα να χτυπά και τους βυζαντινούς φθόγγους να κατακτούν το αχανές περιβάλλον.Ανάψαμε το κεράκι μας στον νάρθηκα και πήραμε θέσεις στα στασίδια του ναού. Η ακολουθία ήταν κατανυκτική. Ο ναός, φωτισμένος μόνο με κεριά, σε έκανε να αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις στην μυσταγωγία που γινότανε στα απόκρυφα του Ιερού. Όλοι οι προσκυνητές, ευλαβείς. Μόνο οι αναπνοές τους ακούγονταν. Οι γυναίκες με μακρυά φορέματα και μαντήλια στο κεφάλι, μου θύμιζαν τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό. Πόσο άλλαξε ο σημερινός άνθρωπος, σκέφθηκα. Άραγε, ποιος ευθύνεται για τούτην την κατηφόρα του Έλληνα Ορθόδοξου Χριστιανού; Σήμερα, στις κοινότητες, οι περισσότερες γυναίκες πηγαίνουν καμουφλαρισμένες με σουλουμάδες και πολλοί… άνδρες πηγαίνουν για να αποπροσανατολίζουν το περιβάλλον τους. Εκεί επάνω ακούς το: Ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, που είναι η αρχή της λειτουργίας, και νιώθεις να περνά κάτι μέσα από το κορμί σου, που μοιάζει σαν ηλεκτρικό ρεύμα. Όταν τελείωσε το κοινωνικό, βγήκε ο παπάς με το δισκοπότηρο στα χέρια λέγοντας: Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε…” Την ίδια στιγμή, ένας άλλος παπάς απευθύνεται στο κοινό και το ενημερώνει λέγοντας: Όσοι είναι για να μεταλάβουν, θα πρέπει να είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, να έχουν νηστέψει, να έχουν εξομολογηθεί και να έχουν πάρει την άδεια από τον Πνευματικό τους. Έτσι ήταν κάποτε η Ορθοδοξία. Σιγά – σιγά το κουβάρι ξετυλίγεται, και υπεύθυνοι είμαστε όλοι μας, αλλά πολύ περισσότερο οι αρχηγοί μας, πολιτικοί και ρασσοφόροι. Ας ελπίζουμε πως δεν θα ξετυλιχθεί όλο για να μπορέσουμε κάποτε να το ξανατυλίξουμε. Η λειτουργία τελείωσε, ο παπάς μοίρασε το αντίδωρο, και όλοι μαζί πορευθήκαμε στην αίθουσα της κοινής τράπεζας με απόλυτη τάξη, για το γεύμα, το οποίον ήταν απλό αλλά πολύ γευστικό και πολύ υγειηνό. Σαλάτα, πατάτες του φούρνου με λάδι και ρήγανι και σπαρμένα κομματάκια φυλέτο ψαριού. Συνοδευόταν επίσης, με ένα κόκκινο μήλο και μπισκότα. Ήταν όλα απολαυστικα. Κατά την διάρκεια του γεύματος, ένας εκ των ιερομόναχων διάβαζε και εξηγούσε την Ευαγγελική Περικοπή της ημέρας, που ήταν του Τελώνη και του Φαρισσαίου. Έτσι, μαζί με όλα τα ωραία που προείπα, επιστρέψαμε στην βάση μας παίρνοντας μαζί μας το μήνυμα του Ευαγγελίου της ημέρας: ΠΑΣ Ο ΥΨΩΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΘΗΣΕΤΑΙ, Ο ΔΕ ΤΑΠΕΙΝΩΝ ΕΑΥΤΟΝ ΥΨΩΘΗΣΕΤΑΙ… Κάπου – κάπου αξίζει τον κόπο να επισκεπτόμεθα τα μοναστήρια, να ανανεωνόμαστε ψυχικά και σωματικά, τώρα που ειναι ακόμη νωρίς. Γιατί, όπως πάνε τα πράγματα, μία μέρα θα αναγκαστούμε να τρεξουμε σ’αυτα, αλλά τότε πλέον ίσως να είναι αργά…



Κατηγορίες:Απόψεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s