Ελεύθερη Γνώμη: Το τέλος τής αστικής δημοκρατίας…

του Δημήτρη Λαβατσή

LAVATSIS DΒουτηγμένοι σε μία καθημερινότητα από δυσάρεστη έως αφόρητη εμείς, η πλειοψηφία του πληθυσμού, μπαίνουμε στην νέα φάση.
Μετά την υπερψήφιση της θεσμοθέτησης της εσαεί υπερλιτότητας (που δεν είναι υπερθετικός βαθμός της αλλά ακρογωνιαίος λίθος μιας νέας ταξικής διάρθρωσης), της παράδοσης της δημόσιας περιουσίας στην καπιταλιστική εκμετάλλευση (σε Έλληνες ή αλλοδαπούς κεφαλαιοκράτες-δεν έχει διαφορά) και εν τέλει με την θεσμοθέτηση του «διορθωτή» της ζωής μας χωρίς κανέναν πολιτικό έλεγχο από τους εκπροσώπους της «λαϊκής» βούλησης (την βουλή) η αστική δημοκρατία τελειώνει και τυπικά.
Από εδώ και πέρα σε μία κοινωνία διχοτομημένη όπου το συμφέρον των από πάνω τάξεων θα εξασφαλίζεται χωρίς ωραιοποιήσεις με τα όπλα της βίας, της εξουθένωσης και της αποκτήνωσης μεγάλων μερίδων του πληθυσμού (εκφασισμός και καθημερινό έγκλημα) το καθήκον όσων πιστεύουμε ότι πρέπει και μπορεί να υπάρξει εναλλακτικός δρόμος είναι να αναπαραχθούμε συλλογικά. Σαν άνθρωποι και όχι σαν βάρβαροι όπως μας εξωθούν οι φασίζουσες πολιτικές της εξουσίας.Η βιοπολιτική της εξουσίας μπορεί να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά μόνο με συλλογική ταξική δομή και όχι με την μικροαστική καρικατούρα του ατομιστή της δεκαετίας του 90.
Που σημαίνει: Συλλογικότητα των από κάτω, χωρίς όρια και διακρίσεις.
Αγώνας διαρκής και με νέες μορφές που μέλει να προστεθούν στις ήδη δοκιμασμένες. Χωρίς αυταπάτες για την εναπομείνασα δημοκρατική επίφαση. Αυτή άλλωστε γρήγορα θα διαλυθεί και θεσμικά με το νέο νόμο που θα προωθήσει η κυβέρνηση για τον πλήρη περιορισμό της εργατικής-συνδικαλιστικής δράσης.
Η εξουσία με ειλικρίνεια ετοιμάζει τα όπλα της: φροντίζει τα ειδικά μισθολόγια των μπάτσων, των στρατιωτικών των δικαστών ψάχνοντας για ισοδύναμα στα επιδόματα των θυμάτων των μπάτσων ,των στρατιωτικών, των δικαστών.
Εμείς δεν έχουμε σώματα καταστολής αλλά το όπλο του δίκιου μας και την βία του δίκιου μας. Και αυτό το δίκιο και αυτήν την βία του που θα εμπεριέχει πιό συμπυκνωμένη από ποτέ, επειδή πλέον αγνοείται εντελώς, οφείλουμε να αξιοποιήσουμε μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Δημήτρης Λαβατσής



Κατηγορίες:Απόψεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s