Να μην συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα ως κανονικότητα

Του Δημήτρη Λαβατσή

LAVATSIS DΌταν η Ιστορία φαίνεται να μην προχωράει παρά μόνο προς την καταστροφή τότε χρειάζεται περισσότερο από ποτέ να μην μένουμε με το βάρος των συναισθημάτων που μας προκαλεί η τωρινή περίοδος. Τότε απείρως περισσότερο από τους «ήρεμους και ομαλούς καιρούς» είναι που χρειάζεται να στρατευθούμε για να εμποδίσουμε και να αντιστρέψουμε την καταστροφή που εκδιπλώνεται.
Τι να πρωτογράψει κανείς για τα γεγονότα που την συναπαρτίζουν!
Τις θηριώδεις, πέρα από κάθε φαντασία, ανισότητες που διαπερνούν την ανθρωπότητα αλλά και τις «γειτονιές μας»; Στην κόχη του μαγαζιού του Κολωνακίου ή της Βουκουρεστίου που θα κοιμηθεί απόψε ο άστεγος της Αθήνας η βιτρίνα μπορεί να περιέχει ένα κουστούμι ή ένα γυναικείο φόρεμα που τιμάται ίσως και 2.500 ευρώ ή ένα ζευγάρι παπούτσια των 700 ευρώ.
Την θηριωδία των πολέμων σε όλες τις ηπείρους ακόμη και σε αυτές που τυπικά υπάρχει ειρήνη; Στις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου ο πόλεμος διεξάγεται με άλλες μορφές: με το περίστροφο του αστυνομικού που σκοτώνει τον ύποπτο-συνήθως μαύρο- μέχρι τα δεκάδες εκατομμύρια των προσφύγων σε όλο τον κόσμο, που βαφτίζονται μετανάστες από τις εξουσίες, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: καταστροφή της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων
Την βαρβαρότητα του να μην υπάρχει τίποτα-καμία προοπτική στην ανθρωπότητα που να είναι αδιανόητη; Το χειρότερο όλων είναι το μέγεθος της κοινωνικής ήττας των καταπιεσμένων, των αδικημένων αυτού του κόσμου. Το έλλειμμα πίστης ότι μπορούν να αλλάξουν όλα.
Γιατί η πίστη αυτή που όταν υπάρχει ως ψήγμα βιώματος και γνώσης λέγεται ανίκητη πεποίθηση είναι ανίκητη ως υλική δύναμη. Αυτήν πρέπει να ξαναβρούμε, να ξαναχτίσουμε για να οργανωθούμε. Να ενωθούμε και να οργανωθούμε.
Πρώτο βήμα, κάθε μέρα απαραίτητο πρώτο βήμα, η γνώση, η σε βάθος κατανόηση, του τι γίνεται κάτω από τα φρικτά φαινόμενα.
Δεύτερο βήμα η επικοινωνία μαζί με την πρόκληση-πρόσκληση.
«Επικοινωνώ, άρα υπάρχω» που μας είπε ο ποιητής.
Και η καλύτερη επικοινωνία είναι αυτή όπου μοιράζεσαι έναν κοινό σκοπό πέρα από το άτομό σου. Αυτή που σε συμπεριλαμβάνει ως ένα διαρκώς κοινωνικοποιούμενο όν, ως μία ύπαρξη που πλουτίζει με τη χαρά ενός δίκαιου ατέρμονα αγώνα. Η καλύτερη επικοινωνία, η ομορφότερη τέχνη.

= * =

Μετά από τόσο καιρό που μου ήταν δύσκολο να συγκεντρώσω τα κομμάτια μου, δύο προσωπικές καταθέσεις για την αδικία που, πάντα, όταν δεν απαντιέται, εκφασίζει:

=>Δύο κόσμοι αντίθετοι:
http://www.kounoupi.gr/%CE%95%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/dyo-kosmoi-antithetoi

=>Περί μικρομεσαίων: πόσο είναι σύμμαχοι του κόσμου της εργασίας;
http://www.yabasta.gr/article/571/Poso-symmachoi-einai-oi-mikromesaioi.html

Γιώργος Τυρίκος-Εργάς:
…Φίλοι με τους οποίους κάναμε αγώνα παλιότερα για αυτήν την άτιμη την «ελπίδα» με κατηγορούν ως αιθεροβάμωνα. Μου λένε πως ο πολιτικός ρεαλισμός είναι απόλυτη ανάγκη εδώ που φτάσαμε. Tους λέω το εξής απλό. Δε γίνεται να θέλεις να αποτελείς τον τοποτηρητή της συμφωνίας του Μάρτη μεταξύ ΕΕ. και Τουρκίας και την ίδια στιγμή να θεωρείς πως γίνεται να είσαι ανθρωπιστής. Είναι μια συμφωνία που καταδικάστηκε από το σύνολο του πνευματικού, ακτιβιστικού και ακαδημαϊκού κόσμου ως ανήθικη και παράνομη αλλά εσείς την προτείνετε ακόμα ως μια αναγκαία για την επιβίωσή μας υποχώρηση. Αυτό που ξέρω είναι πως τέτοιες υποχωρήσεις δεν σε κάνουν να ζεις. Είσαι πλέον νεκρός ηθικά και ζεις σαν ζόμπι. Δε γεννήθηκα για κάτι τέτοιο. Δε γεννήθηκα για έναν τέτοιον ρεαλισμό. Αν ήμουν εγώ ρεαλιστής, αν ήταν τόσο κόσμος ρεαλιστής στη Λέσβο, στα ελληνικά νησιά και σε τόσα μέρη της Ευρώπης (ρεαλιστής όπως εσείς το εννοείτε), θα μέναμε σπίτια μας και όταν είχαμε χιλιάδες πρόσφυγες να περνούν έξω από το κατώφλι μας, θα αμπαρώναμε πορτοπαράθυρα και το πολύ πολύ θα στέλναμε 50 ευρώ μέσω paypal σε κάποια ΜΚΟ…Δεν θα βάζαμε το σώμα μας μπροστά…δεν θα παίζαμε τα πάντα κορώνα γράμματα με όλα τα θεριά απεναντί μας. Με το πρώτο τραύμα θα την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια…Ο δικός μας ρεαλισμός δεν κάνει εκπτώσεις. Ανάγκη του είναι όχι η επιβίωση, όχι η χαμοζωή και το περίπου. Πως μπορείτε να βαστάτε τέτοια κατάντια; Πως μπορείτε να ανέχεστε τα μισόλογα πλέον; Νιώθω πως θέλω να ξεπλυθώ από όλα αυτά και να πω ένα μικρό αλλά σημαντικό για μένα πράγμα. Μου ζητάτε να είμαι «ρεαλιστής» με τη ζωή αλλονών,αυτό ζητάτε. Κάτι που δεν θα ήθελα κανείς να το κάνει με εμένα, με την ολόδικη ζωή μου, λες και είμαι νούμερο, αριθμός, ποσότητα, παράπλευρη απώλεια. Να δεχτώ πως κάποιοι, κάπου θα χαθούν προκειμένου κάτι να πετύχουμε για κάποιους άλλους!. Ποιός είμαι εγώ να αποφασίσω ποιός θα χαθεί και ποιός όχι; Ποιός θα πεθάνει στα νερά και στα σύνορα και ποιός όχι; Ποιοί πέντε χιλιάδες θα περάσουν και άλλοι πεντακόσιοι θα βρουν τον όλεθρο στη φτώχεια και την πείνα; Ποιός είμαι εγώ και εσύ να πάρουμε αυτήν την απόφαση; Εγώ παραιτούμαι από αυτόν τον ρεαλισμό. Παλεύω για όλους, για το απόλυτο, για τις ουτοπίες μου που είναι τουλάχιστον -τουλάχιστον- αξιοπρεπείς και ασυμβίβαστες. Το τίμημα των επιλογών μου θα το πληρώσω εγώ και όχι άλλοι για μένα…Δήμιος δε μπορώ να γίνω κανενός, λυπάμαι.

Η Χίος, οι πρόσφυγες, η απειλή εκφασισμού, του Αλέξανδρου Παναγιωτάκη
http://rednotebook.gr/2016/12/panagiotakis/

Τα καθάρματα σαν τον Λοβέρδο πότε θα τιμωρηθούν;
http://rednotebook.gr/2016/12/athoes-11-katigoroumenes-orothetikes-enochi-tou-egklimatos-pote-tha-timorithoun-tis-sissis-vovou/

Να έχουμε μι;α χρονιά λιγότερο άσχημη από την φετινή.
Να μην συνηθίσουμε την βαρβαρότητα ως κανονικότητα….
Δημήτρης



Κατηγορίες:Απόψεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s