Ελπίζω στο ένστικτο της συλλογικής αυτοσυντήρησης*

koympias-stayrosΤου Σταύρου Κουμπιά
πρώην Πρύτανη Παν/μίου Πατρών

…»ακούω» τελευταία μια εντεινόμενη συζήτηση, μεταξύ αστείου και σοβαρού, περί δραχμής και εθνικού νομίσματος.
Δεν θα κρίνω αν (και πότε) είναι αστεία, γραφική ή σοβαρή.
Όμως και μόνο η συζήτηση με αυτό το θέμα δείχνει ότι για άλλη μια φορά κλείνουμε τα μάτια και στρουθοκαμηλίζουμε για τις αιτίες των δεινών μας.
Η σκέψη και μόνο ότι, τώρα, το εθνικό νόμισμα θα έλυνε τα μεγάλα προβλήματα μας, κυοφορεί μεγάλους εθνικούς κινδύνους.
Σε μια χώρα παρηκμασμένη, πτωχευμένη, αδύναμη, χωρίς παραγωγή ακόμα και εκεί που έχει συγκριτικό πλεονέκτημα (πρωτογενής τομέας), με δραματική επιστημονική μετανάστευση, με ανοιχτά μεγάλα εθνικά μέτωπα, υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν τον απομονωτισμό (οικονομικό και πολιτισμικό) και κρύβουν τις δικές μας ευθύνες για τα μεγάλα προβλήματά μας.
Ακόμη και τώρα, δεν είμαστε σε θέση να περιγράψουμε, ως χώρα που στενάζει, μια βιώσιμη και μακροπρόθεσμη εθνική πολιτική εξόδου από κρίση με συναίνεση και ενότητα (όπως έκαναν άλλα κράτη με ανάλογα προβλήματα).
Η σκληρή, ανελέητη και «ανθρωποφάγα» πολιτική διαμάχη των τελευταίων χρόνων «έκρυψε» τον ορθολογισμό και «επέβαλλε» τον λαϊκισμό (σε όλες του τις αποχρώσεις). Εμπόδισε την ειλικρινή παραδοχή και αξιολόγηση των λαθών ΟΛΩΝ μας.
«Καταφυγή» και «άλλοθί» μας είναι (και πάλι) η αποκλειστική απόδοση ευθύνης (υπαρκτής και μεγάλης) στους «κακούς» ξένους, στους οποίους, όμως, εμείς οι ίδιοι δώσαμε, με τα μεγάλα λάθη μας, το δικαίωμα να μας «ηγεμονεύουν», αφού μας συντηρούν(;) οικονομικά.
Γιατί και με ποια λογική υποστηρίζουν κάποιοι (δυστυχώς όχι λίγοι), με σκοπιμότητα η μη, ότι το σύμπαν έχει συνωμοτήσει εναντίον μας (με όπλο το ευρω);
Ο Σολωμός λέει (με τραγική επικαιρότητα):
«…Δεν ειν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλή…»
Η Μεταπολιτευση, με τα θετικά της, τα αρνητικά της και τους μύ–θους της, δεν τελείωσε ακόμα γιατί συνεχίζει να επικρατεί το ψέμμα αντί της αλήθειας…
Ελπίζω στο ένστικτο της συλλογικής αυτοσυντήρησης και εύχομαι να μην ζήσουμε εμείς (ιδιαίτερα όσοι έχουμε μικρασιατική καταγωγή) και τα παιδιά μας την τραγικότητα της εθνικής καταστροφής που έζησαν οι πρόγονοι μας το 1922.
Ελπίζω στους νέους…

*Αναδημοσίευση από τη σελίδα τού κ. Κουμπιά στο Facebook



Κατηγορίες:Απόψεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s